Nieuwe verslagen http://www.fchoremans.be/index.php/games.html Nog eens ouderwetse stevige opkomst van het Horemanlegioen en ook een aardige supportersschare uit de hoofdstad van de Kempen. Beide ploegen maakten zich op voor een belangrijke confrontatie want het ziet er niet echt naar uit dat één van beide dit jaar gaat strijden voor de Europese tickets. Een Europese kraker in september 2010 tegen de gekende Kroatische kroegtijgers “ Ustachaboys “ uit Split zit er deze reis niet echt in vrees ik. De mats zelve begon zoals meestal op dit niveau tegen 100 per uur en de stevige duels waren legio. Orrelia toonde zich echter veel alerter en ze wonnen nagenoeg elke afvallende bal. Mijn assist van vorige week indachtig poeierde ik nu elke bal direct weg. Maar voor de tweede week op rij nam ik een slechte beslissing met fatale gevolgen. Een verre voorzet verzeilde in de box en tegen de zon in en ondanks een machtige schreeuw van onze doelman probeerde ik de bal toch weg te koppen, maar door een ongelukkig contact dwarrelde hij in doel. Klein déjà vu gevoel natuurlijk en hierdoor worstelden de Horemannen nog meer met zichzelf en ik zeker niet in het minst. De bezoekers namen de mats stevig in handen en Hans VDS mocht niet klagen toen hij een doorgebroken Orreliaan ( licht ) aantikte, maar deze bleef sportief recht en zag zijn schot tergend traag voorlangs gaan. Het bleef vierkant draaien bij de Horemannen die ook nog eens Gertje geblesseerd zagen uitvallen. De Familie kreeg de motor slechts zelden aan de praat en ze werden stelselmatig afgetroefd door een snedig Orrelia dat ook niet echt wervelend speelde maar minder vocht met de bal dan de thuisploeg. Spijtig dat we het nochtans redelijk talrijk opgekomen publiek een dergelijke draak van een eersten time voorschotelden. De tweede helft leek er wel een metamorfose te hebben plaatsgevonden. De Horemannen namen het initiatief in handen en al na enkele minuten kon Berten net niet besluiten na een mooie inspanning en dito dieptepas van Hans De Roeck. Dit gaf de Familie echter moed en er werden nu wel duels gewonnen en telkens dreigde men via een bedrijvige Berten. De aanvalllen stokten echter vaak aan de backline of in de box na een ( matige ) voorzet. Het bleef ook oppassen voor de counter, maar de verdediging slaagde er samen met onze uitstekende portier in om de brandjes te blusssen. Door de constante druk bleven er ( halve ) kansen komen, maar schoten werden gekraakt en telkens kon iemand net niet bij de laatste voorzet. Gunnekes werd ingezet en bracht wat meer power in de box, maar ook hij zag een mooie actie net naast de kruising gaan. Berten bleef de rechterflank afdweilen, maar zijn laatste pas was dikwijls net niet. Tegen het einde werd de bal misschien iets te vaak in de zone van de waarheid gepompt en wilden we misschien net te graag scoren, vermits we de laatste 10 minuten nagenoeg zonder verdediging speelden en de laatste minuten zelfs zonder doelman. Hans VDS miste nog een unieke kans om voor eeuwig in dronkemansgesprekken als held van de dag te worden aangehaald. Orrelia haalde op het tandvlees de finish, maar mocht wel de driepunter in de koffer steken op weg naar Turnhout. De Horemannen speelden een sterke tweede helft, maar zelfde pijnpunten als vorige week. Flater van mezelf, geen doelpunten en slappe eerste helft. Volgende week dus ballen wegpoeieren, voorzetten laten voor Hans VDS en scoren….. http://www.fchoremans.be/index.php/games/wedstrijd/7.html Rowil – Fam. Horemans Het zesde treffen van dit seizoen werd betwist op de gekende pelouze tussen Turnhout en Tielen. Twee biljartvlakke terreintjes die er steeds zeer uitnodigend bijliggen. De Horemannen dienden wel fel verzwakt aan te treden zonder echte spitsen en zonder Marathonman Adje. Ondanks de afwezigheid van een echte spits pakte onze kleine Generaal uit met een gedurfde tactische bijsturing. De Horemannen die de vorige matsen veelal onderlagen zouden dominant gaan spelen met drie spitsen om zo de verdediging van de tegenpartij onder druk te zetten en de eigen verdediging te ontlasten. Deze ingreep werd door mezelf na exact twee minuten al zwaar op de helling gezet, want een getelefoneerde breedtepas werd onderschept en ondanks een eerste puike parade van onze goalie werd de supersonische 1-0 op het bord gezet. Iedereen balen bij bezoekers, niet in het minst uw verslaggever, die zijn leuke namiddag en voor het oog van een immer kritische Luc Woestenborghs, na twee minuten de mist zag ingaan. Die snelle openingstreffer, binnen een tactisch herschikte en verzwakte Horemanploeg , leidde een festival in van misverstanden en balverlies en na een kwartier werd wederom vrij makkelijk de 2-0 toegestaan. Een afgang dreigde, maar gelukkig haaldee het eergevoel en de inzet het van de faalangst en de Horemannen namen de mats stevig in handen, maar bij gebrek aan goudhaantje Hans De Roeck werd geen gaatje gevonden. De steriele druk maakte de thuisploeg wel wat zenuwachtig en het was best grappig om te zien dat beide ploegen volop liepen te wijzen en te roepen naar elkaar. Tegen het einde van de eerste helft werd dan ook ingegrepen bij de Horemannen en speelden we terug met twee spitsen. Toch moeten we eerlijk zijn en stellen dat dit niet veel zoden aan de dijk zette en dat de thuisploeg, onder impuls van een sterke, maar ook van veel vrijheid genietende Mario, veel dreigender was zonder echt nog open kansen af te dwingen. Na het rustsignaal droop la Familia af naar de kleedkamer in de wetenschap dat hier punten halen moeilijk zou worden. Er werd tijdens de koffie een stevig stukje gediscussieerd, maar toen de Familie het veld betrad, stonden de neuzen terug in dezelfde richting. Rowil ging echter door op zijn elan en dwong een aantal halve kansen af, maar Hans stond pal een keepte na een afwezigheid van enkele matchen een uitstekende partij. De Horemannen pushten wel en niemand kon zeggen dat er niet vol overgave werd gestreden, maar Rowil was een stukje vinniger en beter bij de zaak. Ze verkwanselden een drietal vrije trappen vlak buiten de cirkel en zagen 2 grote kansen gestuit door een steeds beter keepende Hans. Tien minuten voor tijd kon Flip toch eens dreigen, maar zjn uitstekend schot werd in extremis van de lijn gehaald. Het slot was weer voor een op de counter loerende thuisploeg, die echter niet meer kon scoren, waardoor de logische en verdiende 2-0 op het bord bleef. Eerlijkheidshalve kan besloten worden dat mijn flater onze ploeg reeds snel onthoofdde en dat we daarenboven te zwak waren om echt te dreigen nadien. Dus nooit geen uitzicht op puntengewin, misschien een hard maar terecht oordeel en een zuivere driepunter voor de mannen van Rowil. Volgende week keil ik de bal alleszins buiten en pakken we misschien met wat meer stootkracht de puntjes die we toch dringend nodig hebben. http://www.fchoremans.be/index.php/games/wedstrijd/6.html Fam. Horemans-Arté Voor de eerste keer dit seizoen speelden we eens een mats in herstmodus zonder die vervelende koperen ploert en dat deed deugd waardoor iedereen van de Familie er nog eens ouderwets zin in had. Daarnaast mochten we ook aantreden tegen Arté, een sportieve en voetballende ploeg die ons in het verleden toch redelijk bleek te liggen. De enige spelbreker vormde de krachtige stormwind die het voetballen niet altijd eenvoudig maakte. De Horemannen sneden de partouze vrij snedig aan legden in tegenstelling tot vorige week wel heel wat druk op de verdediging van de bezoekers. Langs beide kanten werd redelijk vlot gecombineerd zonder echter uitgesproken kansen te creëren. De opkomende backs van de tegenpartij werden nu wel snel opgevangen, waardoor de wedstrijd meer in evenwicht was en de Horemannen minder onder druk kwamen. Ook werd er meer gecombineerd hoewel er sporadisch wel ballen werden weggebuffeld. Box-to Box spits Hans kreeg een leuke kans, maar kon net niet genoeg controleren om te besluiten. Halverwege de eerste helft mocht ik echter niet mopperen toen de ref een gele kaart trok nadat ik na dom balverlies binnen onze ploeg een open doelkans enkel kon voorkomen door de aanvaller redelijk proper neer te dolken. Eerste gele kaart van het seizoen…het was te denken dat het niet al te lang ging duren. Naarmate de wedstrijd vorderde werden we wat slordiger en voetbalden we ook minder secuur uit. We konden wel dreigen na een verre vrijtrap, maar mochten toch blij zijn dat de technisch sterke bezoekers niet al te mondig waren voor doel. Een tiental minuten voor de rust zetten we echter een mooie actie op onder impuls van een elke week meer kilometers malende AD die via enkele familiestations een volledig vrijstaande Filip kon bereiken die nogal onorthodox binnenlegde. Dit doelpunt brak de mats helemaal open en Arté drong steeds meer aan en was er dicht bij toen de bedrijvige Sid Maes ( nee, niet de zoon van onze kleine generaal ) in het zijnet kopte. De 1-0 bleef op het bord tot aan de rust na een vrij goede eerste helft van de thuisploeg. Alleszins een mooie reactie na de slappen eersten time van vorige week. De terugkeer van Gertjes in het hart van de defensie, het potentieel van youngster Pieter ( Bijna 30 jaar jonger dan Dirk, de man van bouwjaar 1965 ) en de positieve fighting spirit van elken Horeman zorgde voor een bikkelende, maar af en toe toch leuk voetballende thuisploeg. Het moet ook gezegd dat de bezoekers zeer verzorgd voetbalden en het betere van het spel hadden, maar zeer moeizaam konden doorduwen tot in de gevarenzone. Na rust veranderde het spelbeeld enigszins en hadden we het een kwartier lang zeer, zeer moeilijk met een voluit aanvallend Arté. De ene aanval volgde de andere, maar Bruno toonde zich een uitstekend sluitstuk. Flip bestreek bijna de ganse flank en moest nu heel vaak terug om achteraan de voorsprong te verdedigen. De verdediging kreeg het zwaar te verduren, maar de combinatie van inzet, geluk en de onmondige bezoekers maakten dat de Horemannen het beleg overleefden. Het werd zelfs meer dan dat. Eerst werd er nog wat slordig omgesprongen met de ruimte, maar na twintig minuten kregen de Binken een koude douche. Een mooie counter werd met wat geluk afgerond door een puntertje van de alomtegenwoordige Ad. Het moet gezegd dat deze kerel beter lijkt te worden met de jaren en over een ijzersterke conditie beschikt. De drie Bartjes hadden het lastig tegen de goed combinerende Arté-middenvelders, maar toonden een groot Familiehart. Toch bleven de bezoekers drukken, maar alles stokte aan de backlijn of Bruno plukte de voorzetten makkelijk uit de lucht. Het was eigenlijk een gekke wedstrijd want de ene na de andere aanvalsgolf rolde af het doel van Bruno, maar telkens ging er wel iets mis. Na een tijdje werden de ruimtes gigantisch en verdweene elke structuur uit de ploegen. Dirk “ Tigerpanzer “ Verwaest profiteerde van deze chaos door op zijn eentje op avontuur te gaan naar de cornervlag en uit het niets een niet te missen assist te bezorgen aan Hans De Roeck, die zijn 5de doelpunt van het seizoen kon netten. Dit deed de boeken toe, maar toch bleef Arté de eerredder zoeken, maar onder impuls van de ingevallen Gunnekes hielden we voor de eerste keer dit seizoen een “ clean slate “. Al bij al verdiend, maar toch een rare mats met veel steriele druk van de bezoekers en drie goals van de onzen, waarbij nog heel wat mogelijkheden werden onderbenut op de counter. Een driepunter die deugd doet en die ook de onrust wegneemt, die toch wel opborrelde na de onverwachte uitschuiver tegen Kuhne. Special thanks aan de stevige verdedigers voor mij waardoor eindelijk eens de nul werd gehouden en we op 10 tegendoelpunten blijven kamperen. http://www.fchoremans.be/index.php/games/wedstrijd/5.html Het wordt eentonig, maar weer dienden we te spelen onder een priemend herfstzonnetje. Dit jaar kunnen we echt spreken van een ‘Indian Summer”, maar spijtig genoeg niet zo goed voor de billen van slidende verdedigers. De Horemannen waren vastbesloten om een driepunter aan te tekenen tegen de kersverse promovendus uit Vosselaar. Het veldje oogde bijna als een biljart, dus geen excuses voor slecht voetbal. Wat wel opviel was een Familie zonder voorzitter en trainer langs de kant, wat de duidelijkheid rondom de ploegopstelling niet ten goede kwam. Voortaan toch maar beter goede afspraken maken in zulke gevallen. Als een aantal spelers zelf de ploeg moet gaan opstellen, vraag je om problemen in de toekomst… De Familia opende voortvarend en toonde zich de eerste minuten vastberaden en snedig.Via een mooie collectieve actie werd Smetske alleen voor de keeper gebracht, maar hij vlamde pardoes op de goed uitgekomen goalie. Dit had hem eigenlijk al moeten zijn, maar goed, langs de kant groeide de hoop op een goed resultaat. Kuhne herstelde echter het evenwicht en vond vaak de vrije man via de verzorgd opbouwende backs. Hierdoor man te weinig in het middenveld, waardoor de thuisploeg een aantal keer gevaarlijk kon komen opzetten. Dit werd nog meer in de hand gewerkt door de scheidsrechter die een aantal twijfelgevallen rond de grote rechthoek van de Horemannen steeds besliste in het voordeel van de mannen uit Vosselaar. Na een minuut of twintig kwamen we dan ook op achterstand via een dergelijke vrijtrap, die ingeleid werd door slordig balverlies van mezelf. De vrijtrap werd netjes binnengekopt door een volledig vrijstaande thuisspeler. Een absoluut te vermijden doelpunt met als hoofdoorzaak jullie libero. Toch faalden we de eerste helft ook collectief doordat de thuisploeg telkens rustig de bal mocht laten gaan op de eigen helft zonder familiale druk. De Horemannen waren wat aangeslagen, maar onder impuls van de wroetende Bartjes in het middenveld en onze wegende spits Hans kwamen we toch een aantal keer dreigen, maar de schoten gingen naast, over of stierven in een woud van benen. Op slag van rust kon ik eens inschuiven en voorzetten, maar de prima kopbal van Bart De Roeck werd mooi uit de bovenhoek geranseld. Het rustsignaal besloot een ontgoochelende eerste helft van de Horemannen. Als we een rustig seizoen willen doormaken, mogen we niet teveel helften spelen als deze eerste. Tijdens de rust werden de bezoekers mentaal wat opgelapt en de Familie kwam dan ook scherp uit de kleedkamer. Er werd nu wel druk gezet en Kuhne werd nu op de eigen helft gedrongen, met natuurlijk af en toe een gevaarlijke counter als risico. Toch was het voor de Horemannen moeilijk om grote kansen af te dwingen tegen een efficiënt verdedigend Kuhne dat af en toe ook niet te beroerd was om een tactisch foutje te maken. De Horemannen lieten zich achteraan ook niet onbetuigd onder impuls van een sterke Joene, zonder dat de wedstrijd echter ontaardde. Het spel golfde stevig op neer met een dominante Familie tegen een counterend Kuhne. Grote kansen kwamer er maar met mondjesmaat. Hans De Roeck brak door en omspeelde de doelman een drietal keer, maar miste precisie in de afwerking. De bal werd nu vooral in de box gespeeld en achteraan werd meer en meer ingeschoven, maar telkens zat er een Vosselaars been in weg of werd er niet precies genoeg gevoetbald. Een tiental minuten voor affluiten kregen we nog een dot van een kans via een vrijtrap tegen de zijkant van de rechthoek. Deze minicorner vertrok op maat, maar Hans De Roeck kopte net naast. Spijtig voor hem en de ploeg, want hij had zeker zijn doelpunt verdiend, net als de ganse Familie, maar toen het laatste fluitsignaal klonk, stond de Arsenalscore nog steeds op het spreekwoordelijke bord. Kuhne was erg blij met de redelijk onverwachte driepunter en de Horemannen hadden er alles aan gedaan in een vrij sterke tweede helft, maar die verdappering mocht niet baten. Voor de tweede week op rij zonder punten naar den Beatnik deed behoorlijk pijn. Volgende week wacht een nieuwe afspraak en kunnen we best twee sterke times spelen zodat we punten kunnen pakken en naar de middenmoot kunnen verhuizen. http://www.fchoremans.be/index.php/games/wedstrijd/4.html Familie Horemans – FC Kliefhamers Zoals wel vaker baadde Beerse tijdens het kermisweekend volop in de zon, waardoor je gerust kon spreken van “deustig” weer op het B-plein van Lentezon. Na de deugddoende driepunter van vorige week sloop er een (te ) grote portie optimisme in de Familierangen. Met de komst van de leiders uit Veussel groeide de hoop op een goed resultaat om dan daarna de overwinning te gaan vieren op Beerse kermis. De Horemannen moesten echter vanaf minuut 1 vol aan de bak om de sterke bezoekers af te houden. Een sterk vertimmerde Familie pakte uit met een onuitgegeven verdediging met Hans, Joene, Yves en Bart De Roeck en in de beginminuten was het wat zoeken en zoals op Technico hadden we het de eerste tien minuten knap lastig. Toch speelden we goed mee en het had er alle schijn van dat het een zwaarbevochten derby zou worden. Op het intussen snikhete veld werd er stevig maar sportief geduelleerd en hadden de Kliefhamers enigszins het overwicht. Toch openden de Horemannen de score via een loepzuivere laservoorzet van Wassie die door het telescoopbeen van Hans De Roeck prontjes in de hoek werd gedevieerd. Al zeg ik het zelf….een mooi doelpunt voor dit niveau. Hans nette hiermee zijn 4de van het seizoen en bewees andermaal zijn waarde voor de Familie. Het openingsdoelpunt gaf de thuisploeg ( eventjes ) vleugels, maar na een kwartier begon het surplus aan techniek en fysiek van de Kliefhamers duidelijker te worden. De mannen uit Veussel bouwden geduldig op en konden beschikken over stevige spitsen met heel wat loopvermogen op het middenveld en een klaarkijkende verdediging. Echt grote kansen konden ze niet afdwingen, maar de Horemandefensie stond toch constant onder grote druk, vooral door het feit dat de bezoekers de slag om het middenveld wonnen en regelmatig vrij op de defensie konden afstormen, het werd dan ook steeds moeilijker om op te schuiven. Na een halfuur werd een gemeten voorzet dan ook netjes overhoeks binnengeknikt en stonden de bordjes verdiend in evenwicht. Bart De Roeck had inmiddels al gekwetst moeten afhaken waardoor we ook flink aan loopvermogen inboetten. Zijn broer kon zich ook minder sterk doorzetten dan een week eerder, waardoor de Horemannen het knap lastig hadden. Niet zover van de rust verspeelden we echter in onze eigen rechthoek de bal en werden koud gepakt. De familie reageerde echter veerkrachtig en Willem stormde op de doelman af maar zag zijn nochtans uitstekend schot gekeerd door de ervaren doelman van de Kliefhamers. We haalden puffend de rust, maar de 1-2 had duidelijk pijn gedaan en iedereen voelde dat het zeer moeilijk zou worden tegen de beste ploeg waartegen we al speelden dit seizoen. Die vrees werd al snel bewaarheid door twee snelle tegentreffers na rust. Yves liet zich aftroeven door een stevige en opportunistische spits en ikzelf liet me simpel in de luren leggen even later. Na 5 minuten in de tweede helft stonden we dus te schilderen met 1-4 achter. Een afgang zat er aan te komen. Toch raapte de Familie de moed bij elkaar en slaagde er in om een hele poos gelijke tred te houden en minderde tot 2-4 via een knappe opening van Ruben met dito afwerking van Bomber Bart. Dit doelpunt deed ons er weer even in geloven en er speelden zich enkele halve kansjes af voor het Veussels doel. Aan de overkant hield een attent keepende Bart de spanning er nog even in via een tweetal puike safes. Het slotkwartier was er een beetje teveel aan op het snikhete en stugge B-terrein. De Kliefhamers namen het iniatief terug over en maakten ons helemaal af met twee prachtige doelpunten die wel heel vlot binnengingen. Soms heb je van die dagen dat alles lukt en de Veusselse spitsen zaten even in the zone en besloten dus de mats in stijl met een enigszins overdreven 2-6 einduitslag. Mindere prestatie van de Familie tegen een zeer sterke tegenstander die dan ook nog eens een begenadigd dagje had qua afwerking. Een bittere pil, maar toch zit er volgens mij muziek in dit team.Dat kon direct na de mats en vooral s’nachts vastgesteld worden op Beerse Kermis. http://www.fchoremans.be/index.php/games/wedstrijd/3.html